Galicië, van de rías naar het einde van de wereld

Een kust van rías en een groen binnenland

Galicië ontdek je eerst via de kust: bijna 1500 kilometer kustlijn, uitgesneden in rías, oude rivierdalen die door de zee zijn overspoeld. De weg loopt langs die rías, van vissershaven tot strand. Ten zuiden van Santiago zijn de Rías Baixas kalme riviermondingen, omzoomd door stranden en mosselvlotten. In Combarro staan de hórreos, granieten graanschuren op palen, op een rij aan het water, naast de stenen kruisen, de cruceiros. Verder naar het zuiden kijkt de Monte Santa Trega uit over de monding van de Miño, tegenover Portugal. Op de top bezoek je de ruïnes van een castro, een versterkt dorp uit de ijzertijd.

Het binnenland is groen en regenachtig, vol granieten dorpen. De Sil en de Miño hebben er canyons van honderden meters diep uitgesleten, met hellingen vol wijnterrassen: dat is de Ribeira Sacra. In de middeleeuwen stonden er heel veel kloosters. Zo verklaart men vaak de naam Ribeira Sacra, de ‘heilige oever’. In Lugo omringt een Romeinse stadsmuur van ruim twee kilometer nog altijd de oude stad. Je loopt er te voet helemaal omheen, over de weergang.

De Romeinen zagen in Kaap Finisterre het einde van de bekende wereld. De naam komt van het Latijnse finis terrae. Nu komen mensen naar de vuurtoren voor de zonsondergang, bij de kilometerpaal nul van de Camino.

Verder naar het noorden, in Muxía, staat het heiligdom van de Virxe da Barca op de rotsen, tegenover de golven. Volgens de overlevering kwam de Maagd Maria hier in een stenen boot aan om de apostel Jakobus moed in te spreken. Veel pelgrims lopen de Camino door tot Finisterre of tot Muxía.

Santiago de Compostela

Sinds de 9de eeuw komt men uit heel Europa naar Santiago de Compostela. Volgens de overlevering ligt de apostel Jakobus er begraven. Achter de barokke gevel van de Obradoiro is de kathedraal romaans. Elk jaar komen er honderdduizenden pelgrims aan, te voet of per fiets. De oude stad staat sinds 1985 op de werelderfgoedlijst.

Bij sommige missen zwaait de botafumeiro, een wierookvat van meer dan vijftig kilo, van het ene eind van het transept naar het andere, getrokken door acht mannen. Santiago is ook de hoofdstad van Galicië. De regio heeft een eigen taal, het Galicisch, verwant aan het Portugees, en een eigen doedelzak, de gaita.

Wat je niet mag missen

1. 1Het ObradoiropleinDe barokke gevel van de kathedraal, en de aankomst van de pelgrims.
2. 2Kaap FinisterreDe vuurtoren en de kilometerpaal nul van de Camino, bij zonsondergang.
3. 3De waterval van ÉzaroEen rivier die als waterval in zee stort, aan de voet van de Monte Pindo.
4. 4De hórreos van CombarroGranieten graanschuren op palen, aan de rand van de ría.
5. 5De canyon van de SilWijnranken tegen de steile hellingen, te bekijken vanaf het uitkijkpunt Balcóns de Madrid, hoog boven de rivier.
6. 6De Playa de las CatedralesBogen van leisteen waar je bij eb te voet doorheen loopt.

Galicië in beeld

i

i

i

Combarro en zijn hórreos aan de ría.

Aan tafel in Galicië

De Galicische keuken is vooral een keuken van de zee. Het bekendste gerecht is de pulpo a feira: gekookte octopus, met de schaar in stukken geknipt en besprenkeld met olijfolie en paprikapoeder. De rías leveren de mosselen en schelpdieren. Aan de Costa da Morte worden de percebes, eendenmossels, van de rotsen gerukt waar de golven op beuken.

De witte wijn van albariño komt uit de Rías Baixas, en Cambados wijdt er elke zomer een feest aan. Als dessert krijg je de tarta de Santiago, een amandeltaart met het kruis van de Orde van Santiago erop. De tetillakaas herken je aan zijn vorm van een kleine borst, vandaar de naam.