De Costa Brava, van Girona naar Cadaqués

Van baaitjes tot de dorpen van de Empordà

De Costa Brava is een rotsige kust, van Blanes tot de Franse grens. De naam betekent ‘wilde kust’ en dateert van 1908. De weg klimt door de pijnbomen, daalt af naar een baaitje en klimt dan weer. De kliffen zijn rood, de baaitjes heten hier cales, en de vissersdorpen hebben witte huizen. In Tossa de Mar staat nog altijd een vestingstad boven het strand. Verder naar het noorden zijn Calella de Palafrugell en Llafranc twee oude vissershavens naast elkaar. Over de camí de ronda, het oude pad van de douaniers, wandel je nog altijd van baai naar baai.

In Begur staat een kasteelruïne boven het dorp, en aan de voet van zijn kaap liggen baaitjes op een rij, waaronder Fornells, Aiguablava, Sa Tuna en Sa Riera. Voor de kust van L’Estartit liggen de Medes-eilanden, een beschermd gebied waar je komt duiken. Daarna verlaat de weg de zee voor de vlakte van de Empordà en zijn stenen dorpen. In het noorden gaat hij over de berg en daalt af naar Cadaqués.

De lus begint en eindigt in Girona. De gekleurde huizen op een rij boven de Onyar zijn het beeld van de stad. Over de stadsmuur kun je te voet lopen. Volgens de traditie moet je de billen van de stenen leeuwin bij de Sant Feliu-kerk kussen, om zeker te zijn dat je terugkeert.

Lange tijd was Cadaqués alleen over zee of via een bergweg bereikbaar. Dat isolement heeft het witte dorp gespaard, dicht opeen aan de voet van de Santa Maria-kerk. Picasso, Duchamp en García Lorca kwamen er langs. Cadaqués heeft de sfeer van een kunstenaarsdorp behouden.

Bij de Cap de Creus duiken de Pyreneeën de zee in. Het is het oostelijkste punt van het Iberisch Schiereiland, en een natuurpark. De tramontana heeft er het leisteen gebeeldhouwd, en Dalí schilderde die vormen op zijn doeken. Op de berg ernaast kijkt het romaanse klooster van Sant Pere de Rodes uit over de baai van El Port de la Selva.

Van de Grieken tot de middeleeuwse dorpen

In de 6de eeuw voor onze jaartelling stichtten Grieken uit Phocaea, de stad die ook Marseille had gesticht, de handelspost Empúries. De Romeinen gingen er in 218 v.Chr. aan land. De ruïnes strekken zich uit aan het strand, bij L’Escala. Een paar kilometer verderop bewaart Ullastret de muren van een Iberische stad.

In Girona is de Call een van de best bewaarde Joodse wijken van Europa. De kathedraal heeft het breedste gotische schip ter wereld: meer dan tweeëntwintig meter. Je klimt erheen via een grote barokke trap. In het achterland zijn Pals en Peratallada dorpen van goudkleurige steen met ongeschonden steegjes. In het noorden kondigt Besalú zich aan met zijn versterkte romaanse brug over de Fluvià.

Wat je niet mag missen

1. 1De Vila Vella van TossaEen middeleeuwse vestingstad die nog overeind staat boven haar strand, iets zeldzaams aan de Catalaanse kust.
2. 2Calella de PalafrugellWitte huizen met arcaden aan het water, en daarboven de tuinen van Cap Roig.
3. 3PeratalladaEen versterkt dorp, omringd door een gracht die in de rots is uitgehakt.
4. 4Het Dalí Theater-MuseumHet museum dat Dalí ontwierp als een kunstwerk op zich, met zijn graf.
5. 5CadaquésHet witte schildersdorp, aan het eind van zijn bergweg.
6. 6Sant Pere de RodesEen romaans klooster boven de zee, tegenover de Cap de Creus.

De Costa Brava in beeld

i

i

i

Peratallada en zijn goudkleurige stenen.

Aan tafel in de Empordà

De keuken van de Costa Brava trouwt zee en berg: dat is de mar i muntanya, met kip met langoustines of gehaktballetjes met inktvis. De ansjovis van L’Escala worden met de hand gezouten en ingemaakt, volgens een eeuwenoude traditie.

De winter is het seizoen van de zee-egels: ze krijgen hun eigen feesten. De suquet, de stoofpot van vis en aardappelen van de vissers, wordt langs de hele kust gekookt. De herkomstbenaming Empordà levert rode wijnen en een zoete garnatxa op, die bij het dessert wordt geschonken.