Andalusië, van Sevilla naar Granada

Van Sevilla naar Granada, door de olijfgaarden

De reis begint in Sevilla en eindigt in Granada, via Córdoba. Tussen de steden loopt de weg door heuvels vol olijfbomen. De etappes zijn kort. Je laat de auto aan de rand van de centra staan en bezoekt alles te voet.

In Sevilla liggen de steegjes en pleintjes van de Barrio de Santa Cruz, de oude Joodse wijk, tussen het Alcázar en de kathedraal. Verder naar het zuiden heeft de Plaza de España, gebouwd voor de Ibero-Amerikaanse tentoonstelling van 1929, een bank van keramiek voor bijna elke provincie. ’s Avonds vind je aan de overkant van de Guadalquivir, in de wijk Triana, bars en flamencozalen.

Tussen Córdoba en Granada rijzen de kalkstenen sierra’s van de Subbética op boven de olijfgaarden. Zuheros hangt tegen zijn rotswand, onder een kasteel. Priego de Córdoba heeft barokke kerken en zijn Fuente del Rey, met 139 waterspuiers. In Antequera is de oudste dolmen bijna zesduizend jaar oud. Sinds 2016 zijn de dolmens werelderfgoed, samen met twee natuurgebieden in de buurt: de Peña de los Enamorados en de Torcal, een labyrint van kalksteenrotsen.

Ten westen van de stad tonen de ruïnes van Medina Azahara wat het hof van kalief Abd al-Rahman III ooit was. Deze paleisstad is sinds 2018 werelderfgoed.

De christelijke koningen nemen Córdoba in 1236 in, en daarna Sevilla in 1248. In de 16de eeuw gaat het goud en zilver uit de Amerika’s door Sevilla. De stad trakteert zichzelf dan op de grootste gotische kathedraal ter wereld. De kathedraal werd gebouwd op de Almohadische moskee en bewaart er de minaret van, de latere Giralda, en de binnenplaats vol sinaasappelbomen. De Reales Alcázares zijn nog altijd een residentie van de koninklijke familie. Het hart ervan dateert uit de 14de eeuw: Peter I van Castilië liet het in mudéjarstijl bouwen door ambachtslieden uit Granada en Toledo.

Granada en het Alhambra

Granada is de hoofdstad van het laatste islamitische koninkrijk van het schiereiland. Het koninkrijk valt in januari 1492 voor de Katholieke Koningen, die begraven liggen in de koninklijke kapel van de stad. Van de Nasridische dynastie heeft de stad het Alhambra bewaard, een rode citadel op een heuvel tegenover de Sierra Nevada. De paleizen hebben bewerkt stucwerk en plafonds van cederhout. De toegang is beperkt en tickets reserveer je van tevoren.

Aan de overkant, op de andere heuvel, daalt de Albaicín, de oude moslimwijk, in witte steegjes af naar de Darro. Bij zonsondergang klim je naar de mirador van San Nicolás, tegenover het Alhambra. Vlak daarnaast, in de grotten van de Sacromonte, zie je ’s avonds de zambra, de flamenco van de gitano’s van Granada.

Wat je niet mag missen

1. 1De kathedraal en de GiraldaDe top van de vroegere minaret bereik je via hellingen die, zo zegt men, gemaakt zijn om er te paard naar boven te gaan.
2. 2De Reales AlcázaresDe patio’s en tuinen van een mudéjarpaleis dat nog altijd in gebruik is.
3. 3De MezquitaHet woud van zuilen en de mihrab, bekleed met mozaïeken op een gouden fond.
4. 4Medina AzaharaDe paleisstad van een kalief, net buiten Córdoba.
5. 5De Torcal van AntequeraEen gemarkeerd pad door een chaos van kalksteen, opgestapeld als borden.
6. 6Het AlhambraDe Nasridische paleizen, en daarna het Generalife met zijn terrastuinen.

Andalusië in beeld

i

i

i

Een patio van de Reales Alcázares in Sevilla.

Aan tafel in Andalusië

In Andalusië eet je tapas, staand aan de bar, van de ene kroeg naar de andere. In de zomer verfrissen de gazpacho en de dikkere salmorejo uit Córdoba; het hele jaar door zijn er Iberische ham, olijven en gefrituurde vis, het pescaíto.

De wijn uit de streek is vaak wit en droog: de fino en de manzanilla uit Jerez en Sanlúcar, of de montilla-moriles uit het zuiden van de provincie Córdoba. In Granada komt in veel bars bij elk glas een gratis tapa.