De Route des Grandes Alpes, van Thonon naar Menton

Een week van pas naar pas

De route gaat over zeventien passen op zo’n 700 kilometer, met in totaal zo’n 16.000 hoogtemeters. Het is niet één weg maar een reeks departementale wegen. Het traject gaat van het ene berggebied naar het andere: de Chablais, de Aravis, de Beaufortain, de Tarentaise, de Maurienne, de Briançonnais, de Queyras, de Ubaye en het achterland van Nice.

Elke pas verandert het landschap. Onder de Cormet de Roselend is het meer van Roselend een goede plek om de dag te onderbreken. Vanaf de Col du Lautaret, aan de voet van de Galibier, zie je de Meije en haar gletsjers. Op de zuidflank van de Izoard bestaat de Casse Déserte alleen nog uit puin en rotsnaalden van okerkleurig gesteente.

De klassieke fout is de passen aaneen te willen rijgen. Drie passen op één dag zijn vijf uur achter het stuur en geen enkele wandeling. Plan liever twee korte etappes van een honderdtal kilometer na de hoogste dagen. Daar liggen de meren, de alpenweiden en de dorpen waar je echt stopt.

Verder naar het zuiden geven velen de voorkeur aan de Bonette boven de officiële route via de Col de la Cayolle. Boven de Col de la Bonette klimt een lus rond de top tot 2.802 meter. Het is de hoogste geasfalteerde weg van Frankrijk, maar geen pas meer.

Rond de Bonette strekt zich het Nationaal Park Mercantour uit, waar de wolf begin jaren negentig vanuit Italië terugkeerde. Dan volgen de Col de Turini, beroemd geworden door de Rallye Monte Carlo, en de afdaling naar Menton. ’s Ochtends laat je de lariksen achter, ’s avonds sta je tussen de citroenbomen.

Briançon en de vestingen van Vauban

De route loopt dicht langs de Italiaanse grens, en de bergen hebben lang als verdedigingslinie gediend. In 1692 viel de hertog van Savoye de Dauphiné binnen. Lodewijk XIV stuurde toen Vauban. De ingenieur versterkte Briançon, met 1.326 meter de hoogste stad van Frankrijk. Hij bouwde ook Mont-Dauphin uit het niets op, een vesting op een plateau bij de samenvloeiing van de Guil en de Durance. Beide staan sinds 2008 op de Werelderfgoedlijst van Unesco, samen met de andere grote vestingwerken van Vauban.

Briançon dankt zijn faam ook aan de zon en de droge lucht. Aan het begin van de 20ste eeuw was het een sanatoriumstad. Vandaag kom je er om dezelfde redenen, maar dan op de fiets of te voet.

Wat je niet mag missen

1. 1De Col de l’IseranDe hoogste pas van de route, tussen de Tarentaise en de Maurienne, alleen in de zomer open.
2. 2De Casse DéserteOp de zuidflank van de Izoard, een kaal landschap van rotsnaalden en okerkleurig puin.
3. 3De vestingsteden van VaubanBriançon en Mont-Dauphin, op de Werelderfgoedlijst van Unesco.
4. 4De Mexicaanse villa’s van BarcelonnetteTussen 1870 en 1930 gebouwd door dalbewoners die hun fortuin gingen zoeken in Mexico en daarna naar huis terugkeerden.
5. 5Het meer van RoselendEen turquoise stuwmeer onder de Cormet, ideaal om de dag te onderbreken.
6. 6De Cime de la BonetteDe hoogste geasfalteerde weg van Frankrijk, die om de top heen tot 2.802 meter klimt.

De Route des Grandes Alpes in beeld

i

i

i

Bonneval-sur-Arc, aan de voet van de Iseran.

Van kaas tot citroenen

De route doorkruist drie kaaslanden voor ze de zee bereikt: de reblochon in de Aravis, de beaufort in het dal dat hem zijn naam gaf, daarna de tommes van de alpenweiden in de Maurienne. De coöperaties verkopen rechtstreeks, vaak met een bezoek aan de kelders.

Voorbij de Ubaye wisselt de keuken van kant. In het achterland van Nice zijn het ravioli en pissaladière; in Menton de citroen, die elke winter zijn eigen feest heeft.