De Pyreneeën over de passenroute, van Pau naar Luchon

Bergen die je van dal naar dal oversteekt

In de centrale Pyreneeën lopen de dalen allemaal van zuid naar noord, evenwijdig, gescheiden door hoge kammen. Wie van west naar oost wil, moet de passen één voor één nemen. Dat is het principe van de Route des Pyrénées: je rijdt omhoog, je gaat over de top naar het volgende dal, je stopt bij een bergstroom of in een dorp en daarna rij je verder naar de volgende pas.

De reis begint in Pau, de geboortestad van Hendrik IV, en gaat de Vallée d’Ossau op, een herdersland waar nog altijd schapenkaas wordt gemaakt. De Pic du Midi d’Ossau, met zijn dubbele top, herken je van overal. Na de Col d’Aubisque loopt de weg als een balkon langs de helling naar de Soulor en daalt dan af naar Bigorre. Langs de hele route komen de plaatsnamen uit het Gascons, het Occitaans van Gascogne: een gave is een bergstroom; een port is een pas die naar Spanje gaat.

Verderop, na Gavarnie en de Tourmalet, leiden de Col d’Aspin en de Col de Peyresourde naar Luchon. In de 19de eeuw kwam men hier kuren, net als in Cauterets en Barèges, en de schrijvers volgden: Chateaubriand, George Sand, Victor Hugo. De kuuroorden hebben uit die tijd hun hotels met balkons en hun promenades bewaard.

De cirque hoort bij het Nationaal Park van de Pyreneeën, opgericht in 1967. Eén dal verder naar het westen, boven Cauterets, markeert de Pont d’Espagne de toegang tot het park: watervallen achter elkaar en bossen van bergden. Na een uur lopen kom je bij het meer van Gaube, tegenover de Vignemale. Lourdes en zijn heiligdom liggen op een halfuur van Cauterets.

De Tourmalet en de Pic du Midi

In 1910 trekt de Tour de France voor het eerst door het hooggebergte: Peyresourde, Aspin, Tourmalet en Aubisque in één etappe, van Luchon naar Bayonne. Op de top van de Aubisque zou Octave Lapize de organisatoren hebben toegeroepen: ‘Jullie zijn moordenaars!’ Van de vier passen is de Tourmalet de hoogste, met 2.115 meter. Geen enkele pas is zo vaak door de Tour de France bedwongen. Op de top staat het beeld van de Géant, een renner in volle inspanning. Het wordt er elke zomer neergezet en in de herfst weer naar beneden gebracht.

Vanuit La Mongie gaat een kabelbaan omhoog naar de Pic du Midi de Bigorre, op 2.877 meter, waar sinds het eind van de 19de eeuw een observatorium werkt. De hemel is er zo donker dat de top in het hart ligt van het eerste internationale sterrenhemelreservaat van Frankrijk.

Wat je niet mag missen

1. 1De Col d’AubisqueEen pas op 1.709 meter, en dan een balkonweg naar de Soulor, boven de Cirque du Litor.
2. 2De Pont d’EspagneWatervallen achter elkaar bij de toegang tot het nationaal park, boven Cauterets.
3. 3De Cirque de GavarnieEen rotsmuur van 1.500 meter met zijn grote waterval, op anderhalf uur lopen van het dorp.
4. 4De Col du TourmaletDe pas die de Tour de France het vaakst heeft bedwongen, met het beeld van de Géant op de top.
5. 5De Pic du Midi de BigorreHet observatorium en zijn terrassen, met uitzicht over een groot deel van de keten.
6. 6Het meer van OôEen meer aan de voet van een waterval van bijna driehonderd meter, op een uur lopen van de Granges d’Astau.

De Pyreneeën in beeld

i

i

i

De zomerweiden rond de Col d’Aubisque.

De keuken van de dalen

De garbure, een dikke soep van kool, bonen en confit, is het gerecht van de bergbewoners uit Béarn en Bigorre. Het porc noir de Bigorre, een zwart varken dat buiten wordt gehouden, levert een lang gerijpte ham, en de haricot tarbais, de witte boon uit Tarbes, hoort bij de stoofschotels.

In de zomer wordt de schapenkaas op de zomerweiden verkocht, en de dalen van Barèges en Gavarnie fokken een schaap met beschermde oorsprongsbenaming, dat op de bergweiden graast. In alle dalen vind je de gâteau à la broche, laag na laag aan het spit voor het vuur gebakken.