Vancouvereiland, van Victoria tot de stranden van Tofino

Een eiland tussen bos en Stille Oceaan

Vancouvereiland is ongeveer 460 kilometer lang. De reis begint in Victoria, de hoofdstad van Brits-Columbia, die je te voet bezoekt rond de haven, tussen het parlementsgebouw en het Empress Hotel. Op een hoek van Beacon Hill Park markeert een paal de Mile Zero van de Trans-Canada Highway. Daarna volgt Highway 14 de Straat Juan de Fuca tot Port Renfrew. Daar zie je bij eb de poelen van Botanical Beach, met hun zeesterren en zeeanemonen.

Highway 4 is de enige weg naar Tofino en Ucluelet. Hij loopt via Coombs, waar in de zomer geiten op het dak van een markt grazen, en daarna tussen de hoge bomen van Cathedral Grove door. Aan het eind ligt Long Beach: kilometers zand tussen het bos en de golven. Tofino is de plek van de surfers; in Ucluelet volgt de Wild Pacific Trail de kust. Vanuit Tofino vertrekken boten om grijze walvissen te zien en, bij eb, zwarte beren op het strand.

Het noorden is wilder. Na Campbell River gaat Highway 19 zo’n 200 kilometer door het bos tot Telegraph Cove, een voormalige telegraafpost die een gehucht op palen is geworden. Een brand verwoestte er eind 2024 een deel van het plankier. Van mei tot oktober vertrekken er boten om de orka’s en bultruggen van de Johnstone Strait te zien.

Het noorden van het eiland is het land van de Kwakwaka’wakw. Van 1884 tot 1951 verbood een federale wet de First Nations de potlatch, het grote geefritueel bij geboortes, huwelijken en sterfgevallen. Aan de westkust wonen de Nuu-chah-nulth, die vroeger vanuit kano’s op walvissen jaagden. Aan de oever van Sproat Lake tonen de rotstekeningen van K’ak’awin mythologische figuren; niemand weet hoe oud ze zijn.

Duncan noemt zichzelf de ‘stad van de totempalen’: er staan er zo’n veertig in de straten. Je koopt er ook cowichantruien, met de hand gebreid van ongeverfde wol.

Het oerbos en de ‘bosoorlog’

Aan de westkust valt heel veel regen. Daardoor groeit er een gematigd regenwoud van douglassparren, rode ceders en sitkasparren. In Cathedral Grove zijn sommige douglassparren meer dan 800 jaar oud; de dikste heeft een omtrek van meer dan 9 meter. Stormen blazen er geregeld bomen om.

In 1993 blokkeerden demonstranten de boswegen van Clayoquot Sound, bij Tofino, om de kap te stoppen. Er werden meer dan 850 mensen gearresteerd, een record in Canada. Alleen de blokkades van Fairy Creek, bij Port Renfrew, vanaf 2020, overtroffen dat. Clayoquot Sound werd in 2000 een biosfeerreservaat van Unesco.

Wat je niet mag missen

1. 1De Butchart GardensDe Sunken Garden, vanaf 1909 aangelegd in een uitgeputte kalksteengroeve.
2. 2Botanical BeachZandsteenplateaus vol getijdenpoelen, te zien bij eb.
3. 3Cathedral GroveDouglassparren van meer dan 800 jaar oud, langs Highway 4.
4. 4Long BeachHet grote strand van het reservaat Pacific Rim, tussen Tofino en Ucluelet.
5. 5De Kinsol TrestleEen houten spoorbrug uit 1920, 44 meter hoog, sinds 2011 weer open voor wandelaars.
6. 6Elk FallsEen hangbrug op 64 meter boven de canyon.

Vancouvereiland in beeld

i

i

i

Het oerbos van Cathedral Grove, met bemoste stammen en wortels.

De keuken van Vancouvereiland

Op het eiland eet je vooral wat uit de zee komt. Zalm koop je vers of gerookt, en Campbell River noemt zichzelf de ‘zalmhoofdstad van de wereld’. De oesters van Fanny Bay zijn beroemd; in Victoria eet je fish and chips op de steigers van Fisherman’s Wharf.

In de Cowichan Valley maken ze wijn en cider. Voor de zoetekauw is er de Nanaimo bar: een laag koek, een laag botercrème en een laag chocolade. In het Empress wordt nog altijd een Engelse afternoon tea geserveerd.