De Minho en Peneda-Gerês, van de bakermat van Portugal tot de granieten graanschuren

Tussen de bergen van de Gerês en de rivier de Minho

Het noordwesten van Portugal is groen omdat het er regent: zo’n drie meter water per jaar op de toppen van de Gerês. De huizen zijn van graniet, en de wijnranken klimmen langs pergola’s hoog boven de maïs. De lus begint in Braga en verlaat de steden al snel voor de bergen.

In het park Peneda-Gerês zijn de wegen smal en bochtig. Koeien en garranos, halfwilde paarden, lopen er vrij rond. Je stopt bij een stuwmeer, bij een stenen brug of in een herdersdorp.

Vanuit het dorp Castro Laboreiro daalt de weg af naar de Minho, de rivier die Portugal van Galicië scheidt en de streek haar naam geeft. Je volgt hem van Monção naar Caminha, langs de wallen van Valença, tot aan de Atlantische Oceaan. Via Viana do Castelo en Ponte de Lima gaat het daarna terug naar Braga.

Twintig minuten van Guimarães toont de Citânia de Briteiros de ronde muurtjes van meer dan honderdvijftig huizen uit de ijzertijd.

Braga, door de Romeinen gesticht als Bracara Augusta, is de stad van de aartsbisschoppen. Haar kathedraal, ingewijd in 1089, is ouder dan het koninkrijk. Een gezegde vat de stad samen: Lissabon vermaakt zich, Porto werkt, Braga bidt. Ten oosten klimt het heiligdom Bom Jesus do Monte, sinds 2019 werelderfgoed, tegen zijn heuvel op met een barokke zigzagtrap. De kabeltrein uit 1882 werkt met water als tegengewicht: het is de oudste van dit type ter wereld die nog in bedrijf is.

Het enige nationale park van het land

Het nationaal park Peneda-Gerês, opgericht in 1971, vormt samen met de Serra do Xurés, in Galicië, een grensoverschrijdend biosfeerreservaat. In de Mata da Albergaria, een oud eikenbos, staan nog de mijlpalen van de Geira, de Romeinse weg van Braga naar Astorga. Begin jaren zeventig zette de stuwdam van Vilarinho das Furnas een dorp onder water waar alles gezamenlijk werd beslist. In droge jaren duiken de muren weer op.

In de dorpen beschermen de espigueiros, stenen graanschuren op palen met een kruis erop, de maïs tegen vocht en knaagdieren. In Soajo drommen er vierentwintig samen op één rotsplaat; in Lindoso staan er een stuk of zestig op een rij aan de voet van het kasteel. Graniet dient hier voor alles, zelfs om de maïs te bewaren. In Sistelo, dat het ‘kleine Tibet van Portugal’ wordt genoemd, zijn de terrassen sinds 2018 het eerste plattelandslandschap met de status van nationaal monument.

Wat je niet mag missen

1. 1De Ponte da MisarelaEen stenen boog boven de Rabagão, volgens de legende door de duivel gebouwd.
2. 2Pitões das JúniasEen dorp in de Barroso op meer dan 1.000 meter en, te voet, een vervallen cisterciënzerklooster.
3. 3Het heiligdom van PenedaEen trap van kapellen aan de voet van een immense granieten wand.
4. 4De vestingstad ValençaWallen met bastions boven de Minho, tegenover de Galicische stad Tui.
5. 5Viana do CasteloDe basiliek van Santa Luzia en, aan de kade, de Gil Eannes, het hospitaalschip van de kabeljauwvloot, hier gebouwd in 1955.
6. 6De brug van Ponte de LimaDe Romeinse legionairs durfden de Lima naar verluidt niet over te steken: ze hielden haar voor de Lethe, de rivier van de vergetelheid.

De Minho en Peneda-Gerês in beeld

i

i

i

De Ponte da Misarela en zijn waterval, tussen de granietblokken van de Rabagão.

Aan tafel in de Minho

De wijn van de Minho is de vinho verde, een jonge, levendige en frisse wijn. In Monção en Melgaço wordt hij gemaakt van Alvarinho, de bekendste druif van de streek.

Je begint met caldo verde, een koolsoep. Daarna komen de rojões, gebakken varkensvlees, of de arroz de sarrabulho uit Ponte de Lima, rijst met varkensbloed. Als de lamprei de rivier op trekt, wordt die met rijst bereid. In Braga combineert de pudim Abade de Priscos port met spek.