De Estrada Nacional 2, Portugal van top tot teen

Van Chaves naar Faro door het binnenland

De N2 begint in Chaves, op enkele kilometers van Galicië, en eindigt in Faro, tegenover de lagune. Daartussen liggen 739 kilometer en elf van de achttien districten van het land: het is de langste nationale weg van Portugal. Hij verbindt de streken van het binnenland met elkaar. Vaak loopt er een snelweg naast: volg de borden EN2.

Het landschap verandert elke dag. In het noorden zijn het de wijngaarden van de Douro. In het midden heeft het Pinhal Interior dennen, eucalyptus en leisteendorpen; de brand van juni 2017 heeft het rond Pedrógão Grande zwaar getroffen. Sinds 1954 steekt de N2 er de Zêzere over bij de stuwdam van Cabril; dit stuk is in 2026 afgesloten. In Vila de Rei markeert een paal het midden van de N2, vlak bij het geodetisch middelpunt van het Portugese vasteland, op de Picoto da Melriça.

Chaves, op kilometer nul, was het Aquae Flaviae van de Romeinen, een stad van warme bronnen. De brug over de Tâmega, voltooid onder Trajanus, draagt nog altijd twee zuilen met inscripties. Verder naar het zuiden ging het Vidago Palace, een wens van koning Carlos I, open op 6 oktober 1910, de dag na de uitroeping van de Republiek. De weg stamt uit het nationale wegenplan van 1945. Stukje bij beetje gedeclasseerd, kreeg hij in 2016 nieuw leven dankzij de gemeenten langs de route. Reizigers laten bij elke etappe een paspoort afstempelen.

In Viseu deelt de kathedraal haar voorplein met het museum van Grão Vasco, een groot Portugees schilder uit de 16de eeuw.

Zuidelijker is Santa Comba Dão de geboorteplaats van Salazar. Zo’n twintig kilometer verderop is het huis van Aristides de Sousa Mendes sinds 2024 een museum. Als consul in Bordeaux gaf hij in juni 1940 tegen de bevelen uit Lissabon in duizenden visa af.

De Alentejo, en dan de Algarve

Na de Taag begint de montado, een ijl bos van kurkeiken en steeneiken. De grot van Escoural is de enige bekende grot met paleolithische rotskunst in Portugal. In 1963 ontdekt bij het springen in een steengroeve, is ze alleen op reservering te bezoeken. In Alcáçovas verdeelden Portugal en Castilië in 1479 de Atlantische Oceaan onder elkaar, vijftien jaar vóór Tordesillas.

Castro Verde eist de slag bij Ourique op, uitgevochten in 1139; volgens de overlevering markeert die de geboorte van het koninkrijk. Dan volgen de Serra do Caldeirão met zijn aardbeibomen, en ten slotte Faro. Daar eindig je te voet, door de Arco da Vila tot aan de kathedraal.

Wat je niet mag missen

1. 1Het paleis van MateusHet barokke paleis dat op het etiket van Mateus Rosé staat, vlak buiten Vila Real.
2. 2Het uitkijkpunt van GalafuraDe terrassen van de Douro van bovenaf, vanaf de rotspunt die Miguel Torga zo dierbaar was.
3. 3De trap van de Remédios686 treden, bordessen met azulejos en uitzicht over heel Lamego.
4. 4De Picoto da MelriçaHet geodetisch middelpunt van het Portugese vasteland, boven de dennenbossen van Vila de Rei.
5. 5De ruïnes van MilreuEen Romeinse villa met mozaïeken van vissen, waarvan de tempel een kerk werd, in Estoi.
6. 6De Vila Adentro van FaroDe ommuurde oude stad, haar kathedraal en de ooievaarsnesten, aan het eind van de N2.

De Estrada Nacional 2 in beeld

i

i

i

De betonnen boogdam van Cabril voor zijn blauwe stuwmeer, tussen de beboste hellingen van de Zêzere.

Aan tafel langs de N2

Aan het begin van de route heeft Chaves zijn pastel, een dun bladerdeegpasteitje gevuld met gehakt, met beschermde geografische aanduiding. Lamego heeft zijn bôla, een brood gevuld met ham en worst, en zijn mousserende wijnen. Rond Viseu drink je de rode wijnen van de Dão.

In de Alentejo draait de keuken om brood: de migas, de açorda met knoflook en koriander. Het zwarte varken doet zich er in de montado aan eikels tegoed. In de Serra do Caldeirão stookt men brandewijn van de vruchten van de aardbeiboom, de medronho. In Faro eet men de venusschelpen en oesters van de Ria Formosa.