De Amalfikust, van de Vesuvius tot Ravello

Een weg boven de zee

De Amalfikust is niet in de eerste plaats een kust van stranden. Het is de zuidflank van de Monti Lattari, die bijna loodrecht in zee valt. De Amalfitana, tussen 1832 en 1850 aangelegd, slingert er zo’n vijftig kilometer boven het water. Dertien gemeenten klampen zich vast aan de helling, met hun citroenbomen op terrassen. In 1997 zette Unesco de kust op de Werelderfgoedlijst.

Hier parkeer je de auto vaker dan je ermee rijdt. In Atrani loopt de weg over bogen, boven de witte huizen. Hogerop verbindt het Pad van de Goden Bomerano, een gehucht van Agerola, met Nocelle, boven Positano: zo’n 8 kilometer en drie tot vier uur lopen, met de zee diep onder je.

Aan de kant van Napels gaat de lus langs Herculaneum, Pompeii en de krater van de Vesuvius.

In 1863 kwam Giuseppe Fiorelli op het idee gips te gieten in de holtes die de lichamen van de slachtoffers hadden achtergelaten. Veel fresco’s en mozaïeken, waaronder het Alexandermozaïek, bevinden zich in het Nationaal Archeologisch Museum in Napels.

Herculaneum, dichter bij de krater, werd door gloeiende aswolken bedolven onder zo’n twintig meter materiaal. Het hout verkoolde er zonder te verdwijnen: balken, deuren, hele verdiepingen. In de botenhuizen vond men meer dan driehonderd skeletten van bewoners die vermoedelijk over zee hoopten te ontkomen.

Amalfi en Ravello

Van 839 tot de Normandische verovering in 1073 was Amalfi bijna altijd onafhankelijk; de stad dreef handel met Byzantium en Egypte. In 1208 bracht kardinaal Pietro Capuano uit Constantinopel de relieken van Sint-Andreas mee, die in de crypte van de Duomo worden bewaard. Ernaast ligt de Chiostro del Paradiso, een kruisgang die vanaf 1266 werd gebouwd, met bogen die elkaar op Arabische wijze kruisen. Hogerop, in het Dal van de Molens, werd lompenpapier gemaakt, de bambagina.

Op zo’n 350 meter boven zee ontving Ravello in 1880 Richard Wagner. In de tuinen van Villa Rufolo meende hij de tovertuin van Klingsor uit Parsifal te herkennen. Sinds 1953 worden er elke zomer concerten gegeven. De tuinen van Villa Cimbrone, in 1904 gekocht door de Engelsman Ernest Beckett, eindigen op het Terras van het Oneindige, afgezet met marmeren bustes boven de afgrond.

Wat je niet mag missen

1. 1De krater van de VesuviusZo’n twee uur heen en terug en 170 meter klimmen tot de kraterrand.
2. 2De villa van OplontisEen Romeinse villa met opmerkelijk goed bewaarde fresco’s, zonder zekerheid toegeschreven aan Poppaea, de vrouw van Nero.
3. 3SorrentoDe geboortestad van Tasso, gebouwd op een klif van tufsteen tegenover de Vesuvius.
4. 4De baai van IerantoEen baai waar vroeger een steengroeve lag, nu aan de natuur teruggegeven, drie kwartier lopen vanaf Nerano, vlak bij de kaap waar men in de oudheid de sirenen situeerde.
5. 5PositanoEen dorp van huizen die als een waterval naar het strand afdalen, in 1953 beroemd gemaakt door John Steinbeck.
6. 6De fjord van FuroreEen smalle kloof waar de Amalfitana overheen gaat, en waar Rossellini met Anna Magnani heeft gefilmd.

De Amalfikust in beeld

i

i

i

Het Terras van het Oneindige van Villa Cimbrone in Ravello: marmeren bustes boven de afgrond.

Aan tafel langs de kust

Aan de kust begint alles bij de citroen. De sfusato amalfitano, lang en puntig, groeit op terrassen, onder pergola’s die met strooien matten zijn afgedekt; Sorrento heeft een eigen citroen, de ovale di Sorrento. Ze leveren de limoncello en geven hun geur aan de sfogliatella Santa Rosa, die volgens de overlevering in een klooster in Conca dei Marini is ontstaan.

In Cetara vangt men de colatura di alici op, een sap van gezouten ansjovis dat afstamt van het Romeinse garum en tegenwoordig een beschermde oorsprongsbenaming heeft. De scialatielli van Amalfi eet je met zeevruchten. Aan de kant van Napels vind je de pasta uit Gragnano, de Lacryma Christi van de Vesuvius en de pizza.