Saksisch Zwitserland, van Dresden naar de rotsen langs de Elbe

Een dal tussen de rotsen

Als je Dresden stroomopwaarts verlaat, volgt de weg de Elbe. De oevers komen snel dichter bij elkaar en boven de bossen verschijnen wanden van zandsteen. Voetgangers steken met een veerpont over, in Rathen, Königstein of Bad Schandau, en op de rivier varen nog oude raderboten.

Het hoogtepunt is de Bastei, een uitkijkpunt op bijna 200 meter boven de Elbe. Een stenen brug uit 1851 verbindt er zandsteennaalden met elkaar. Kom er liefst vroeg, als de nevel het dal vult. Van daaruit gaan trappen naar beneden, naar het dorp Rathen en, als het pad open is, naar de Amselsee, een klein meer. In Rathen staat een openluchttheater tussen de rotsen.

Verder naar het oosten ligt het dal van de Kirnitzsch diep onder de beuken. Een kleine tram, sinds 1898 in dienst, rijdt het dal op tot de waterval van Lichtenhain. Daar wordt het water sinds 1830 tegengehouden en daarna voor de bezoekers losgelaten. Boven Bad Schandau loop je over de kam van de Schrammsteine via ijzeren ladders.

Stroomopwaarts heeft Pillnitz, het zomerpaleis van het hof, gebogen daken in Chinese stijl en een trap die tot aan de Elbe afdaalt. Vanaf 1747 schilderde de Venetiaan Bernardo Bellotto, een neef van Canaletto, Dresden, Königstein en Pirna voor het hof.

Het hof had ook zijn gevangenissen. Gravin Cosel, een favoriete van August de Sterke die in ongenade was gevallen, zat van 1716 tot haar dood in 1765 opgesloten in het kasteel van Stolpen.

Zandsteen en klimmen

Dit zandsteen ontstond in het Krijt, op de bodem van een zee. De Elbe en de erosie hebben het in stukken gesneden: plateaus, losstaande heuvels zoals de Lilienstein en meer dan 1100 rotsnaalden. Het Saksische nationaal park bestaat sinds 1990. De naam Saksisch Zwitserland komt van twee Zwitserse schilders die in 1766 naar de academie van Dresden kwamen, Adrian Zingg en Anton Graff. Deze rotsen deden de twee schilders denken aan Zwitserland. De Malerweg, het ‘schilderspad’, verbindt nu de uitzichtpunten die de romantici hebben geschilderd.

De streek is ook een bakermat van het klimmen. In 1864 bereikten turners uit Bad Schandau de top van de Falkenstein, tegenover de Schrammsteine. De Saksische regels, opgesteld in 1913, gelden nog altijd: geen kunstmatige hulpmiddelen, geen magnesium. Vanaf de paden zie je bijna overal touwgroepen.

Wat je niet mag missen

1. 1De vesting KönigsteinNooit ingenomen, op 240 meter boven de Elbe; generaal Giraud ontsnapte er in 1942 langs de rotswand.
2. 2De camelia van PillnitzGeplant in 1801; ’s winters staat ze onder een kas die op rails rijdt.
3. 3De put van StolpenVanaf 1608 met de hand uitgegraven: het duurde 22 jaar voordat er water werd gevonden.
4. 4De KuhstallEen grote rotsboog, op een halfuur lopen van de waterval van Lichtenhain.
5. 5Kasteel WeesensteinDeels van boven naar beneden gebouwd: de paardenstallen liggen op de vierde verdieping, onder de oude kelders.
6. 6PirnaEen marktplein dat nog altijd lijkt op het schilderij dat Bellotto ervan maakte.

Saksisch Zwitserland in beeld

i

i

i

Paleis Pillnitz en zijn trap die afdaalt naar de Elbe.

Aan tafel in Saksen

Saksen houdt van gebak. De Eierschecke uit Dresden stapelt een bodem van deeg, kwark en een eiercrème op elkaar. De Dresdner Stollen, een kerstbrood met gedroogd fruit, heeft een beschermde geografische aanduiding. In restaurants vind je Sauerbraten, gemarineerd rundergebraad.

Tussen Pirna en Diesbar-Seußlitz loopt de Saksische Wijnroute zo’n 60 kilometer langs de Elbe. Het is het noordoostelijkste wijngebied van Duitsland. Je drinkt er vooral witte wijn. De Goldriesling, een druif die in de Elzas is ontstaan, wordt bijna alleen nog hier verbouwd.