Nova Scotia en de Cabot Trail

Van de getijden van Fundy tot de Highlands

Het hoogtepunt van de reis is de Cabot Trail, een lus van 298 kilometer rond de noordpunt van het eiland Cape Breton. Vanaf Chéticamp gaat de weg het nationaal park Cape Breton Highlands binnen, klimt naar French Mountain, loopt langs de Golf van Saint Lawrence en daalt dan met haarspeldbochten af naar Pleasant Bay. Daarna gaat hij over North Mountain en komt via Ingonish en Cape Smokey weer uit bij de Atlantische Oceaan. Op de Skyline Trail steekt een vlonderpad uit boven de golf: daar speur je naar grienden.

Voor Cape Breton volgt de lus de zuidkust. In Peggy’s Cove staat een witte vuurtoren op een plaat van graniet. Mahone Bay heeft drie kerken op een rij aan het water, Lunenburg zijn geschilderde huizen. Landinwaarts beschermt het nationaal park Kejimkujik meren en rotstekeningen van de Mi’kmaq. Daarna gaat de weg door de Annapolis Valley naar de Fundybaai, waar de zee zich zo ver terugtrekt dat je over de bodem van de baai loopt.

Aan de westkust van Cape Breton komt de Ceilidh Trail langs de stranden van Port Hood. In Halifax wordt elke dag om 12.00 uur een kanon afgevuurd vanaf de citadel.

Hier zijn de velden op de zee gewonnen, niet op het bos. In Grand-Pré worden die ingedijkte weiden nog altijd bewerkt; Unesco zette ze in 2012 op de werelderfgoedlijst. In 1755 deporteren de Britten de Acadiërs, die weigeren zonder voorwaarden trouw te zweren: dat is de Grand Dérangement. In 1847 maakte het gedicht Evangeline van Longfellow dit verhaal bekend.

Op de Cabot Trail spreken ze in Chéticamp nog altijd Frans; het museum daar toont de gehaakte tapijten van Elizabeth LeFort.

De Schotten van Cape Breton

De naam van de provincie komt uit een oorkonde van 1621: Nova Scotia, Latijn voor ‘Nieuw-Schotland’. De Schotten komen pas later. In 1773 zet de Hector in Pictou bijna tweehonderd emigranten uit de Highlands aan land; duizenden anderen volgen. In Pictou ligt een replica van het schip. Op Cape Breton wordt nog Gaelisch onderwezen aan het Gaelic College in St. Anns. In de jaren 1930 geeft de premier van de provincie, Angus L. Macdonald, de Cabot Trail en de Cape Breton Highlands hun naam: hij wil toeristen een Schotse provincie verkopen.

Dat erfgoed hoor je vooral in de muziek, die van de ceilidhs, avonden met viool en dans. Elk jaar in oktober organiseert het festival Celtic Colours concerten op het hele eiland. In Antigonish worden de Highland Games sinds 1863 elke zomer gehouden: volgens de organisatoren zijn het de oudste Highland Games van Noord-Amerika.

Wat je niet mag missen

1. 1Peggy’s CoveDe vuurtoren uit 1915 op zijn graniet; de zwarte rotsen aan het water zijn glad.
2. 2LunenburgEen stad die in 1753 als een dambord werd aangelegd, op de Unesco-lijst, thuishaven van de Bluenose II.
3. 3Burntcoat HeadIn 1975 plaatste het Guinness Book of Records hier de hoogste getijden ter wereld, met een verschil tot 16,3 meter.
4. 4De Skyline TrailEen lus over het plateau tot een vlonderpad boven de golf.
5. 5Het fort van LouisbourgEen Franse stad uit 1713, twee keer ingenomen, sinds 1961 deels herbouwd.
6. 6BaddeckHet Alexander Graham Bell-museum, tegenover het Bras d’Or-meer, waar de Silver Dart in 1909 van het ijs opsteeg.

Nova Scotia en de Cabot Trail in beeld

i

i

i

De vuurtoren van Peggy’s Point op zijn granietrotsen, tegenover de Atlantische Oceaan.

De keuken van Nova Scotia

Kreeft eet je overal, vaak tijdens ‘lobster suppers’ in dorpszalen. De Acadische keuken heeft de pâté à la râpure bewaard, van geraspte aardappelen en kip. In Halifax is de donair, een broodje vlees met zoete saus, sinds 2015 het officiële gerecht van de stad.

Rond Wolfville maken de wijngaarden Tidal Bay, een droge, lichte witte wijn. Op Cape Breton stookt Glenora een single malt whisky, de Glen Breton; de distilleerderij hield die naam in 2009, na een rechtszaak van de Schotse producenten.