Tasmanië in een lus, van Hobart tot Cradle Mountain

Het eiland rond

De lus begint in Hobart en gaat het eiland rond. In het oosten volgt de weg Great Oyster Bay, tegenover de roze granieten toppen van Freycinet. Voor het uitkijkpunt boven Wineglass Bay loop je een uur en een kwartier heen en terug. Verder naar het noorden, bij Bay of Fires, zijn de granietrotsen bedekt met oranje korstmos.

Aan de noordkust ligt het dorp Stanley onder The Nut, het hart van een oude vulkaan. Verder naar het zuiden laat je de auto staan bij het bezoekerscentrum van Cradle Mountain: een pendelbus brengt je naar Dove Lake. Het rondje om het meer is 6 kilometer. In de weiden ernaast grazen wombats.

Het westen is wilder en natter. De weg loopt door het regenwoud naar het havenstadje Strahan en dan door Queenstown, tussen heuvels die na een eeuw kopermijnen kaal zijn gebleven. Ze komt ook langs Lake St Clair, het diepste meer van Australië, en daarna langs de Russell Falls. De kunanyi, of Mount Wellington, torent boven Hobart uit; in het zuiden brengt een veerboot je naar Bruny Island.

Vijf van die elf plekken liggen in Tasmanië, waaronder de Cascades Female Factory in Hobart, waar de vrouwen opgesloten zaten, en het dorp Darlington op Maria Island, een eiland zonder auto’s. Buiten die lijst is de brug van Richmond, in 1825 door dwangarbeiders voltooid, de oudste stenen brug van Australië. Aan de westkust was Sarah Island een van de zwaarste strafkampen van de koloniën; de boottochten vanuit Strahan leggen er aan.

In 1856 neemt de kolonie de naam Tasmanië aan, deels om de strafkolonie te doen vergeten. De naam komt van Abel Tasman, de Nederlandse zeevaarder die het eiland in 1642 had gezien.

Een eiland van nationale parken

De twee oudste nationale parken van het eiland, Freycinet en Mount Field, dateren van 1916. Bij Cradle Mountain voert de Oostenrijkse natuuronderzoeker Gustav Weindorfer campagne om de vallei te beschermen, die in 1922 een natuurreservaat wordt.

In de jaren 1970 en 1980 verdelen twee stuwdamprojecten het land. Door het project bij Lake Pedder ontstaat in 1972 de United Tasmania Group, vaak genoemd als de eerste groene partij ter wereld. Daarna leidt de geplande dam op de Franklin tot een blokkade en meer dan 1200 arrestaties; het Hooggerechtshof bevestigt het verbod in 1983. Intussen, in 1982, komt de Tasmanian Wilderness op de Werelderfgoedlijst; ze voldoet nu aan zeven van de tien criteria van Unesco.

Wat je niet mag missen

1. 1De kunanyiDe weg naar de top klimt tot 1271 meter, boven Hobart.
2. 2Het TasmanschiereilandTasman Arch, Remarkable Cave en de Tessellated Pavement, een rots die in tegels is gebarsten, uitgesleten door zout en golven.
3. 3Bay of FiresIn 1773 zo genoemd door Tobias Furneaux, naar de vuren van de Aboriginals die hij vanaf zee zag.
4. 4Cataract GorgeEen kloof op een kwartier lopen van het centrum van Launceston, met een stoeltjeslift.
5. 5Het MONAHet kunstmuseum van David Walsh, geopend in 2011, op 30 minuten van Hobart met de catamaran.
6. 6Bruny IslandDe landengte The Neck, Adventure Bay en de vuurtoren van Cape Bruny, voor het eerst ontstoken in 1838.

Tasmanië in beeld

i

i

i

Rotsen met oranje korstmos bij Bay of Fires.

De Tasmaanse keuken

Tasmanië wordt het ‘Apple Isle’ genoemd, vanwege zijn boomgaarden. Je eet oesters bij Freycinet en op Bruny. In Pyengana maakt de kaasmakerij een cheddar die in doek rijpt. In de bakkerijen vind je de scallop pie, een pastei met sint-jakobsschelpen in curry.

Het koele klimaat past bij de pinot noir en de mousserende wijnen van de Tamarvallei. Het eiland maakt ook single malt whisky. In Hobart noemt de brouwerij Cascade, die haar begin terugvoert tot 1824, zich de oudste nog werkende brouwerij van Australië.