Ohrid en Prespa, de twee meren van Noord-Macedonië

Rond de meren van Ohrid en Prespa

Het Ohridmeer verken je oever voor oever. In het westen volgt de weg het water tot Struga, waar de Zwarte Drin uit het meer stroomt, en komt dan langs twee kerken die in de rotswand zijn uitgehakt, in Kališta en in Radožda. In het oosten gaat hij langs de stranden van Peštani en het vissersdorp Trpejca naar het klooster van Sint-Naum, aan het eind van het meer.

Boven de oostoever loopt een bergweg door het nationaal park Galičica. Hij klimt met haarspeldbochten tot iets meer dan 1.560 meter. Vanaf de pas zie je beide meren tegelijk: aan de ene kant het Ohridmeer, aan de andere kant het Prespameer. Het Prespameer, dat Noord-Macedonië deelt met Albanië en Griekenland, is rustiger, met weinig grote hotels. Vanuit Konjsko varen boten naar Golem Grad, het slangeneiland, met zijn ruïnes en kerken.

Ten noorden van het Prespameer liggen appelboomgaarden rond Resen. Een pasweg daalt daarna af naar de vlakte van Bitola, aan de voet van de berg Pelister. De stad heeft haar lange voetgangersstraat, de Širok Sokak, en haar oude bazaar behouden. Net ten zuiden ervan liggen de ruïnes van Heraclea Lyncestis, met mozaïeken uit de 6e eeuw.

Aan het eind van de 10e eeuw maakte tsaar Samuel Ohrid tot zijn hoofdstad; de vesting boven de stad draagt zijn naam. De Sint-Sofia, de vroegere kathedraal van het aartsbisdom Ohrid, heeft fresco’s uit de 11e tot de 14e eeuw. De Ottomanen maakten er een moskee van.

In 1295 werd de kerk van de Moeder Gods Peribleptos beschilderd door Michaël Astrapas en Eutychios. De twee schilders verwerkten hun namen in de fresco’s, op het zwaard en de mantels van soldatenheiligen. Net onder de kerk herinnert een antiek theater eraan dat Ohrid vroeger Lychnidos heette. Men zegt dat de stad 365 kerken had, één voor elke dag van het jaar.

Twee meren, verbonden onder de berg

Het Ohridmeer is een van de oudste meren van Europa: zijn afzettingen beslaan meer dan een miljoen jaar. Het is tot 288 meter diep en telt meer dan 200 endemische soorten. Het Prespameer, op 853 meter hoogte, heeft geen uitstromende rivier. Het water sijpelt in de kalksteen van Galičica en komt als bronnen weer boven aan de oever van het Ohridmeer, 160 meter lager. De twee meren staan zo onder de berg met elkaar in verbinding.

De regio Ohrid staat sinds 1979 op de lijst van Unesco om haar natuur en sinds 1980 om haar cultureel erfgoed. De bouw op de oevers bedreigt haar. Volgens de pers heeft Unesco in 2026 opnieuw uitgesteld om de regio op de lijst van bedreigd werelderfgoed te zetten. Noord-Macedonië en Albanië hebben tot 2030 om in actie te komen.

Wat je niet mag missen

1. 1Sint-Jan van KaneoEen kleine kerk, waarschijnlijk uit de 13e eeuw, op een rots boven het meer.
2. 2De iconengalerie van OhridByzantijnse iconen, tentoongesteld naast de Peribleptoskerk.
3. 3De bronnen van Sint-NaumEen boottocht over de bronnen, daarna de pauwen op de binnenplaats van het klooster.
4. 4De Baai van de BottenEen paalwoningdorp uit de brons- en ijzertijd, boven het water gereconstrueerd.
5. 5Sint-Joris van KurbinovoFresco’s die in 1191 werden begonnen; de kerk is vaak op slot.
6. 6RadoždaEen kerk die in de rotswand boven het meer is uitgehakt, aan het eind van een lange trap.

Ohrid en Prespa in beeld

i

i

i

Het klooster van Sint-Naum op zijn klif, aan het turquoise water.

De keuken van Ohrid en Prespa

Aan het meer eet je vis. De Ohridforel is bedreigd, dus vraag liever waar de forel op je bord vandaan komt. Overal vind je tavče gravče, bonen uit de oven, en ajvar, een puree van geroosterde paprika’s.

Rond Resen worden in de herfst de appels uit Prespa langs de weg verkocht. De rode wijn komt vooral uit Tikveš, in het midden van het land. In Ohrid verkopen ze ook de Ohridparel, gemaakt van de schubben van een klein visje uit het meer.